حضرت مهدی (عج) معلم بشریت…

بر دلم مهر کسی بنشسته
که سراپای وجودش خسته
آنکه از رنگ و تعلّق رسته
دل به تعلیم و تعلّم بسته
جز معلم که بُوَد نقش دلم
که ز الطاف تمامش خجلم!
ای معلم! تو به دریا مانی
به چکاد تک و تنها مانی
به بهارانِ دلارا مانی
خواهمت تا که به فردا مانی
تا ببینی که ز آبِ تعلیم
کودک دی ز تو گردیده حکیم
باغبانا! که چو گل پروردی
خون دلهای فراوان خوردی
خار بر دل شد و درآوردی
رنج بسیار تحمل کردی
الحق انصاف که در زیر فلک
چون تو همپایه نباشد بی شک
مهدی! ای مایه ی هستی از تو
هرچه آرایه ی هستی از تو
هستی و پایه ی هستی از تو
همه سرمایه ی هستی از تو
کسوت پاک معلم بودن
بر تو می زیبد ای شاه زَمَن!
پشّه در پیش عقابی چه کند؟
قطره در پیش سحابی چه کند؟
نقطه در پیش کتابی چه کند؟
در کف بحر حبابی چه کند؟
تو معلم که اگر بپذیری
هر معلم به تلمّذ گیری!

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.